Skip to content
Menu
FILOlogika
  • O-błędnik
  • Na prawo
  • Creatio ex nihilo
  • TransKrypcja
  • Poznajcie się!
  • Wycinki
  • Poetica
  • Psoty
  • Rozpoznanie
  • Krytyka studencka
  • Kamień socjologiczny
  • Co słychać?
  • Zaopiniowane
  • TransMisja
  • Pinezki
  • Refleksje
  • Językowo
  • Rozmowy
  • UP-aćkane
  • Kalendarz zdarzeń
  • V Festiwal Scena wolności – recenzje
  • Wersje pdf numerów
  • O nas
FILOlogika

Dwa wiersze na koniec zimy

Opublikowano 2024-02-132024-02-15

Poetica

Alla Rokochuk

***

W oczach tajemniczych smutek jak sen, 

w wietrze włosy tańczą, jak wierszy połamane pióro. 

Jej serce minorem gra, gdy noc opływa,

wiosenny świat, a dusza skrywa zimę w tęsknocie tajemnej.

…

W zimowym mroku, białe płatki tańczą

serce rozkwita, jak kwiat wesoło kołyszący się.

Miłość jak świeży śnieg, lekka i czysta,

w zimowej opowieści, serca splatają się.

Na tle błyszczącej bieli, jak na płótnie, 

światło księżyca maluje miłosne sceny. 

W zimowym objęciu, ciepło się roznosi, 

miłość jak zorza, w sercach płonie i świeci.

…

Miłość pod Zamkowym Niebem

W zamku miłość jak rycerski walc,
Średniowieczny wiersz, skarbiec uczuć złoty.
Rycerze i damy, serc koronowane,
Miłość jak baśniowy sen, pod zamkowym niebem płonąca.

W szeptach wieczoru, tajemnice uczuć tkane,
Średniowieczne serce, w miłości kunsztowne.
Pod koroną gwiazd, ich wspólne losy tańczą,
Miłość w zamku, jak opowieść niewysłowiona, zawsze żywa.

Dodaj komentarz Anuluj pisanie odpowiedzi

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *

©2026 FILOlogika | Powered by SuperbThemes & WordPress